• 1 november, 2012

De aarde is slechts één bleke blauwe pixel in de uitgestrekte ruimte op The Pale Blue Dot. De foto is gemaakt door ruimtesonde ‘Voyager 1′ van achter de ringen van Saturnus in opdracht van astronoom en astrofysicus Carl Sagan.

Het project The Pale Blue Dot, is een muzikale reis startend vanuit de ruimte bij de planeet Saturnus en eindigend op aarde bij de mens. Zes jonge componisten schrijven samen aan een multimediaal muziekconcert, met als inspiratiebron de foto gemaakt door Voyager 1. De foto roept allerlei vragen op. Je kunt ernaar kijken met humanistische, wetenschappelijke of religieuze ogen. Wat betekent deze foto en het gedachtengoed voor de manier waarop we naar de aarde, en belangrijker nog, naar onszelf kijken?

Met deze vraag in het achterhoofd, schrijven de componisten ieder een stuk van 10 tot 20 minuten. Naast de muziek zal een aantal componisten een samenwerking aangaan met filmmakers, beeldend kunstenaars of animatoren. Hierdoor wordt de toeschouwer meegenomen in het verhaal van de componisten en op verschillende wijzen aangezet tot refelectie over dit vraagstuk. Aansluitend wordt er een debat over dit thema georganiseerd, waarbij ook de toeschouwer een actieve rol krijgt.

Dit is wat Carl Sagan zei over de foto.

“From this distant vantage point, the Earth might not seem of any particular interest. But for us, it’s different. Consider again that dot. That’s here. That’s home. That’s us. On it everyone you love, everyone you know, everyone you ever heard of, every human being who ever was, lived out their lives. The aggregate of our joy and suffering, thousands of confident religions, ideologies, and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilization, every king and peasant, every young couple in love, every mother and father, hopeful child, inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every “superstar,” every “supreme leader,” every saint and sinner in the history of our species lived there – on a mote of dust suspended in a sunbeam.

The Earth is a very small stage in a vast cosmic arena. Think of the rivers of blood spilled by all those generals and emperors so that in glory and triumph they could become the momentary masters of a fraction of a dot. Think of the endless cruelties visited by the inhabitants of one corner of this pixel on the scarcely distinguishable inhabitants of some other corner. How frequent their misunderstandings, how eager they are to kill one another, how fervent their hatreds. Our posturings, our imagined self-importance, the delusion that we have some privileged position in the universe, are challenged by this point of pale light. Our planet is a lonely speck in the great enveloping cosmic dark. In our obscurity – in all this vastness – there is no hint that help will come from elsewhere to save us from ourselves. The Earth is the only world known, so far, to harbor life. There is nowhere else, at least in the near future, to which our species could migrate. Visit, yes. Settle, not yet. Like it or not, for the moment, the Earth is where we make our stand. It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.”

— Carl Sagan, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space, 1997 reprint, pp. xv–xvi